Ik heb heel wat slechte films gezien: “Crocodile Dundee II”, “Megalodon”, “Spion van Oranje”, “Baby Monitor: Sound of Fear”, “Avatar: The Last Airbender”, “Tycus”, het zijn enkele voorbeelden. Er is echter één film die al deze films doet verbleken in hun belabberde kwaliteit. Eén film die zo slecht is dat het gewoon niet meer leuk is. Een film die als ik de naam uitspreek of opschrijf, ik de rillingen over mijn rug krijg. Ik heb het over “The Room” van Tommy Wiseau.

            Om maar te beginnen met wat feitjes, “The Room” is een ‘film’ uit 2003 en geschreven, geregisseerd, geproduceerd en geacteerd door Tommy Wiseau. Of eigenlijk moet ik zeggen, de film is deels door hem geregisseerd en geschreven, het enige wat hij volledig heeft gedaan is acteren en produceren. Helaas.

            “The Room” is in de afgelopen jaren uitgegroeid tot een waar cultfenomeen. Ofwel je vindt het een verschrikkelijke film, ofwel je vindt het een verschrikkelijke film die zó slecht is dat ie hilarisch wordt. Ik heb de film nu twee keer gezien en kan met absolute zekerheid zeggen dat het voor mij uitstekend martelmateriaal is geworden. Ik kan er om lachen, maar nog vaker zou ik door het scherm willen kruipen, Wiseau erdoorheen willen trekken en hem persoonlijk de film door zijn strot willen duwen. Nou ja, eigenlijk heb ik veel ergere dingen in gedachten, maar die hou ik maar voor mezelf.

Laat we maar even kijken naar de film zelf.

            Het eerste wat opvalt aan “The Room” is de goedkope kwaliteit: alles, maar dan ook alles ademt ‘goedkoop’ uit. Alsof je naar een afschuwelijke soap kijkt, maar dan nog erger.

En dan, in de eerste scène, komt Johnnie, gespeeld door Wiseau, zijn huis inlopen en weet je: dit is erg. Dit is heel erg. Niet zozeer omdat Wiseau de uitstraling heeft van een dode zombie, of omdat hij zijn ‘acteerkunst’ etaleert, of omdat hij zich door zijn eigen dialogen worstelt, of omdat een irritante lachje heeft. Het is gewoon alles bij elkaar. Zodra je hem ziet en hoort, vraag je jezelf eerst nog af ‘is dit een grap?’ Gaandeweg besef je dat dit geen grap is. Dit is echt. Hier hebben professionele mensen aan meegewerkt.

            ‘Alles goed en wel, maar waar gaat “The Room” eigenlijk over?’ Kijk maar hier: http://www.moviemeter.nl/film/59903

            En dan heb ik het nog niet eens gehad over de andere ‘acteurs’. Hoewel iedereen waarschijnlijk zijn best doet, is elk personage stompzinnig, oppervlakkig, raar en gewoon niet logisch. Mark (Greg Sestero), om een voorbeeld te noemen, loopt rond alsof hij half stoned is: een glazige blik in de ogen, alsof hij niet weet wat hij daar toe. Je bent niet de enige die zich dat afvraagt, Greg.

            Of Lisa, (Juliette Danielle) die de hele film door zo’n stuk of vijf keer hetzelfde gesprek voert met haar moeder (Carolyn Minnott):

Lisa: I don’t love Johnnie anymore

Moeder: but darling, he provides for you!

Lisa: I don’t care, he bores me. And he hits me. And he was drunk last night.

Moeder: Johnnie doesn’t drink! By the way, I have cancer.

Lisa: don’t worry mom, it will all be fine.

            Dan is er ook nog Denny, (Philip Haldiman), die nog een grotere creep is dan Jack Torrence, Leatherface, Jigsaw en Hannibal Lecter bij elkaar. Hoe Wiseau aan hem is gekomen weet ik niet en ik betwijfel of ik het überhaupt wil weten. Een voorbeeld van hoe zijn personage is:

Denny: There is something I want to talk to you about.

Johnnie: What is it Denny? You can tell me everything!

Denny: It’s Lisa.

Johnnie: What about her?

Denny: Every time I see her, I want to kiss her.

Johnnie: Denny, don’t worry so much!

            Iedere man met gezond verstand zou wellicht hebben gezegd “joh, laten we dat nou maar even niet doen hè? Ik bedoel, je hebt het wel over mijn toekomstige vrouw, gore smeerlap.” Of zoiets.

            Het is ook opvallend, nu ik het zo over de personages heb, hoe luchtig iedereen alles maar opneemt: kanker, jongentjes die een bepaald gevoel krijgen bij vrouwen, drugsgebruik, het lijkt niemand echt iets te kunnen schelen. Nou ja, totdat Mark met een gladgeschoren gezicht ten tonele verschijnt en het weinig scheelt of iedereen een rolberoerte krijgt. Mark loopt namelijk een hele tijd rond met een baard, totdat hij ineens zich geschoren heeft. De camera zoomt sterk in op zijn gezicht, Johnnie en zijn vrienden zijn stomverbaasd. Ik ook, dat Mark het lef heeft gehad zomaar, zonder reden, tussen de opnames door, zijn gezichtsbeharing heeft verwijderd.

            En dan is er nog het einde. Johnnie propt een wapen in zijn mond en schiet zijn hersens eruit. Lisa en Mark komen geschrokken aansnellen, waarop Lisa vraagt: “is he dead?”  Misschien moet ik even de situatie schetsen: Johnnie ligt in een plas bloed. Hij heeft zijn ogen dicht. Wij, de kijker, hebben kunnen zien hoe, in slow motion, Johnnie zichzelf door zijn hoofd schiet. Waarop Lisa vraagt: “is he dead?”

…

HIJ LIGT TUSSEN ZIJN EIGEN HERSENS EN DAN VRAAG JE OF HIJ DOOD IS?

            ‘Dat is een spoiler.’ O ja. Spoiler Alert!

            Zo zijn er nog veel meer dingen waarover ik kan schrijven wat betreft “The Room”, maar ik kan het kort houden: “The Room” is de absolute anti film. Dit is alles wat cinema niet is. Dit is gemaakt door iemand zonder enige mensenkennis en een ego die groter is dan het budget van de film. Mocht je nu denken ‘goh, ik zou deze film nu toch eens willen zien’, dan raad ik dit aan:

http://thatguywiththeglasses.com/videolinks/thatguywiththeglasses/nostalgia-critic/25743-the-room

Het is een sterk verkorte versie, maar dat maakt niet uit: mocht je de film daarna in zijn volledigheid willen zien, dan is het vast wel ergens te downloaden.

            ‘Ja maar, dat is illegaal.’ Op een onconventionele manier verkrijgen dan.

            Wat Tommy Wiseau in gedachte had tijdens het maken van deze film weet ik niet en ik betwijfel of hij het zelf ook wist. Tot op de dag van vandaag ben ik ervan overtuigd dat het allemaal één grote grap is. Ik wacht echter nog steeds op de punchline.

Er zijn heel wat bands die door muziekkenners uitsluitend in superlatieven worden beschreven. Dit zijn bands die mijlpalen behaalden in de muziekgeschiedenis, zoals een nieuw genre uitvinden, of de collectieve gevoelens van de luisteraars vertolken: Metallica, Nirvana, Nine Inch Nails, Anthony and the Johnsons, The Doors en zo kan ik wel even doorgaan. Van de meeste bands heb ik nog zoiets van ‘ja, die is inderdaad goed’. Echter, er is één band die tot in de tiende hemel wordt geprezen en waarmee ik een liefde/haat relatie heb. Een band die volgens de fans als de critici geniaal is en zelfs verantwoordelijk voor het beste album aller tijden. En hoezeer ik hun nummers wel goed vind, toch heb ik het gevoel dat de luisteraars iets horen dat ik mis. Misschien komt dat omdat ik de lyrics negen van de tien keer niet hoor vanwege het gemompel van de zanger (ik bedoel, kom op, is er echt iemand die in één keer heeft begrepen waar Thom Yorke in godsnaam over zingt op ‘Airbag’ of ‘Nude’?), misschien omdat ik het zo langzamerhand beu ben dat deze band zo wordt opgehemeld. Ik heb het hier over Radiohead en mijn kijk op deze Engelse jongens.

            De eerste keer dat ik met ze in aanraking kwam was met hun klassieker ‘Creep’. Ik zag de clip een keer op tv en voelde me direct tot deze muziek aangetrokken; heerlijk duister met een scheurende gitaar en een depressieve tekst. Ik was best nieuwsgierig naar andere nummers en vond zodoende hun debuut ‘Pablo Honey’. Eerlijk gezegd was ik teleurgesteld: ‘Creep’ was goed, maar de rest wist me niet zo te bekoren. Ik vond nog een ander album van ze, ‘Hail To The Thief (The Gloaming)’. Totaal anders, het was meer hypnotiserende muziek, maar het wist niet echt te blijven hangen. Geen ramp, sommige muziek is je smaak nu eenmaal niet.

            Jaren later kwam ik terecht op de site musicmeter.nl. Op deze site stond een top 250 van de beste albums aller tijden en van wiens band stond het album op één? Radiohead, met ‘OK Computer’. Maar niet alleen musicmeter, ook de VPRO Gids en zo’n beetje alle media waren het erover eens: ‘OK Computer’ was (en is!) het beste album aller tijden en Radiohead is geniaal. Zodoende probeerde ik het album, maar net als met ‘Pablo Honey’ en ‘Hail To The Thief’ wisten de nummers mij gewoonweg niet te boeien. Hoe was dit mogelijk? Het was toch het beste album aller tijden? Ik begon steeds meer te twijfelen, wat was het toch dat deze band zo goed maakte?

            Ik liet Radiohead rusten, om er jaren later weer mijn aandacht aan te schenken. En ja, er waren nummers die nu konden rekenen op meer waardering: ‘Fake Plastic Trees’ vond ik nu wel erg mooi, evenals ‘Karma Police’. Toch bleef dat gevoel knagen dat het mij niet zodanig wist te grijpen dat het gold als ‘briljant’. Het was goed, maar niet het beste van het beste. In de overtuiging dat het mij zou dagen als ik het maar vaak genoeg luisterde, blèrde Radiohead steeds vaker uit de speakers van mijn computer en de koptelefoon van mijn IPod. Het resultaat: er begon mij toch iets te dagen. Het was een bepaald gevoel wat in de muziek zat, vervreemdend en bij vlagen hypnotiserend. Dit effect is vooral het sterkst bij ‘Kid A’ en ‘Amnesiac’. In plaats van de scheurende gitaren die ‘Pablo Honey’ en ‘The Bends’ domineren, zijn er synthesizers gebruikt, waaruit soms de meest onderkoelde geluiden worden getoverd die de luisteraar in een staat van hypnose brengt. Wat dat betreft heeft Radiohead inderdaad een nieuw muzikaal genre aangeboord: de muzikale ‘mindfuck’.

            Uiteindelijk zijn het drie albums van Radiohead die mij, tot nu toe, weten te raken: ‘The Bends’, ‘Kid A’ en ‘In Rainbows’.

            ‘The Bends’ heeft uiterst melancholische teksten die soms zo duister zijn dat je zou denken dat Thom York elk moment de hand aan zichzelf slaat. Een prachtig nummer van dit album is bijvoorbeeld ‘Street Spirit (Fade Out)’, alleen al vanwege deze zin: ‘Cracked eggs, dead birds/Scream as they fight for life/I can feel death, can see it’s beady eyes’. Donker en depressief, dat zeker, maar tegelijkertijd ook erg poëtisch.

            ‘Kid A’ is zo’n beetje alles wat ‘The Bends’ niet is: onderkoeld en, om het zo uit te drukken, ‘raar’. Vanaf het eerste nummer, ‘Everything in its Right Place’, wordt een gevoel van vervreemding opgeroepen. ‘Kid A’ is, voor mij althans, het beste te zien als een technovariant op David Lynch; de muziek heeft bij vlagen zo’n surrealistisch gevoel dat het naadloos in een David Lynch film zou passen.

            ‘In Rainbows’ neigt naar de kant van ‘Kid A’, hoewel ook gebruik wordt gemaakt van lichte rockgeluiden. Mijn lievelingsnummers zijn ‘Nude’, een milde variant op ‘Street Spirit’ en een liefdeslief (‘House of Cards’) met een prachtige opener: ‘I don’t want to be your friend/I just want to be your lover’.

            Hoe enthousiast de pers meestal is over Radiohead, dit enthousiasme zal ik nooit helemaal kunnen delen en zal ik altijd wel een soort haat-liefde relatie houden met deze band. ‘The Bends’, ‘Kid A’ en ‘In Rainbows’ zijn prachtige albums, zonder twijfel, maar om Radiohead nu te zien als de schepper van ‘Het Beste Album Aller Tijden’? Nee. Hoe vaak ik ze ook beluister, voor elk goed nummer is er ook een nummer dat me helemaal koud laat. ‘Fade Out (Street Spirit)’ vind ik geweldig, ‘Planet Telex’ vind ik aardig. ‘My Iron Lung’ is prachtig, ‘Sulk’ vind ik doodsaai. ‘Creep’ is briljant, ‘Stop Whispering’ is wel grappig. ‘Electioneering’ is een heerlijk swingend nummer, bij ‘No Surprises’ val ik in slaap. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

            Uiteraard kan je zeggen ‘waarom maak je er zo’n probleem van? Je hoeft het niet te luisteren.’ Inderdaad, dat is zo. Maar voor mij is Radiohead net als poëzie: het doet me niet altijd iets, maar het heeft toch iets wat me fascineert, iets waardoor ik telkens weer opnieuw wil weten wat het is dat zoveel mensen aanspreekt. Echter, het is uiteindelijk de vraag of ik net zoveel aandacht aan Radiohead zou schenken als de media nauwelijks aandacht aan ze hadden geschonken.

Een niet zo geestige demon (Paranormal Activity 2)

2010, regie: Todd Williams, met oa: Katie Featherstone

In het kader van het dit jaar te verschijnen ‘Paranormal Activity 3’

8

(SPOILER ALERT PARANORMAL ACTIVITY !!)

Een baby die continu naar iets kijkt wat onzichtbaar lijkt voor de volwassenen. Een hond die op scherp staat en iets wil aanvallen. Een pan die vanzelf van zijn haakje valt. Het zijn slechts enkele van de vreemde gebeurtenissen die zich afspelen in Paranormal Activity 2, het vervolg op de verrassingshit Paranormal Activity.

            Paranormal Activity vond ik een spannende en bij vlagen ook enge film. Het is een typische film waarbij je een soort gevoeligheid moet hebben: ofwel je vindt het spannend, ofwel het doet je helemaal niks. Ikzelf ben er behoorlijk gevoelig voor en met Paranormal Activity 2 heb ik ondervonden dat ik die gevoeligheid nog steeds heb.

            De film begint 60 dagen voor de dood van Micah Sloat, vandaar dus dat je zowel hem als Katie Featherstone nog vrolijk door het beeld ziet lopen. In Paranormal Activity 2 staat de zus van Katie (Kristin Featherstone) centraal, die net is bevallen van haar zoontje Hunter. Kristin lijkt een gelukkig leventje te hebben, samen met haar man en stiefdochter, totdat er vreemde dingen beginnen te gebeuren.

            De film heeft een rustige opbouw; Hunter is net geboren en de vader geeft de kijker een rondleiding door het huis door middel van zijn camera. Op deze manier maken we ook kennis met de bijgelovige huishoudster, die er heilig in gelooft dat er kwade geesten in huis aanwezig zijn. Haar bijgelovigheid wordt aanvankelijk geaccepteerd, totdat ze doorslaat en met een wierook stokje kruisen slaat in de lucht. De familie moet niks hebben van dergelijke rituelen en ontslaan haar. Vanaf dan ontstaat er een naargeestige sfeer in huis, welke door elk van de bewoners langzaam maar zeker wordt opgemerkt. De vader wil eerst niet luisteren, totdat de boel dusdanig uit de hand loopt dat ook hij de feiten niet meer kan ontkennen.

            Paranormal Activity 2 is in enkele opzichten sterker dan zijn voorganger. Ten eerste worden er meer dingen verklaard, wat het algehele verhaal een extra sinistere tint geeft. Hoewel er niet al te veel uitleg wordt gegeven, zijn er wel hints naar het verleden die genoeg informatie verschaffen. Ten tweede is er extra spanning aanwezig door de aanwezigheid van de hond en de baby. De hond bijvoorbeeld lijkt naar iets onzichtbaars te blaffen en kijkt gespannen om zich heen. De baby barst op enkele momenten zomaar in tranen uit en lijkt ook iets te zien. Het derde punt is de manier van filmen. Was er in Paranormal Activity nog sprake van een zo nu en dan zwalkende camera, hier is dit probleem goed opgelost door middel van beveiligingscamera’s. Nadat er lijkt ingebroken te zijn in huis, worden er kleine camera’s opgehangen in het huis, die zo nu en dan behoorlijk macabere dingen oppikken. Doordat het beveiligingscamera’s zijn, wordt het realistische sfeertje behouden en wordt de registratie strakker.

            Paranormal Activity 2 heeft echter ook een zwak punt: zijn aansluiting bij het eerste deel. Dit lijkt erg soepel te gaan en ook meer te verklaren, maar zodra je beseft wat nu eigenlijk de reden is van de paranormale verschijnselen, ga je inzien dat op sommige punten beide films niet lekker ‘klikken’. Het kan op zich wel, maar het heeft wat geforceerds, het lijkt niet helemaal te kloppen.

            Op dat ene minpuntje na is Paranormal Activity 2 minstens net zo eng, en wellicht zelfs nog enger dan Paranormal Activity. Voor iedereen die het eerste deel al goed vond, zullen deel 2 minstens net zo goed gaan vinden. Misschien zelfs nog beter.   

Achter De Schermen Bij Een Videoclip (Deel 2)

            Het begon goed: we moesten later aanwezig zijn, het was veel warmer dan gisteren en er kwamen ook andere mensen; nieuwe mensen ontmoeten is altijd leuk.

            Bij het strand aangekomen bleek dat één van de figuranten van gisteren was aangesteld als figurantenleidster. Het effect hiervan was merkbaar: de organisatie verliep veel soepeler en de figuranten werden ook beter behandeld. De spullen werden in een busje gestopt, we waren actiever bezig, we kregen eten en drinken. Kortom, het ging veel beter dan dinsdag. Je zou bijna zeggen, wat zou er nog mis kunnen gaan?

            Tijdens de opnames van een scene viel het op dat een man buiten de set bezig was met een videocamera. Ik ging er aanvankelijk vanuit dat het ging om iemand die gewoon wat plaatjes wilde hebben, tot hij ook regelmatig de lens op de set richtte. En ja, het was nu eenmaal niet de bedoeling dat men opnames ging maken van de videoclip en dus werd de man vriendelijk verzocht dit niet te doen. Wat bleek: dit was zijn werk. Nog nooit was ik met ze in aanraking gekomen, maar vandaag kwamen ze als aasgieren op ons af: paparazzi.

            Nu hebben paparazzi een niet al te beste naam: ze doen alles voor een “goed verhaal” of een “mooi plaatje” (Diana?) en persoonlijk heb ik ook niets met ze. Deze dag heeft dat alleen maar bevestigd.

            Het begon met twee: een oudere man die continu probeerde te filmen maar door ons continu werd gehinderd, en een dikkere man die consequent op de set zelf bleef staan. Aangezien hij dan in beeld zou komen werd hem verzocht van de set af te gaan. Zijn antwoord kwam erop neer dat hij hier stond en ook bezig was met “shooting”. Dus nee, hij was niet van plan weg te gaan.

            Ik snapte eerlijk gezegd de opwinding van de paparazzi niet. Hou je toch verdomme bezig met “belangrijke” zaken, zoals de vraag hoe het gaat met Marco Borsato’s poliep. Waarom was het zo belangrijk te weten dat we hier bezig waren met een videoclip voor Laura Pausini?

            Het bleek dat Laura Pausini werkte aan een grote comeback en dat alles dus nog geheim moest blijven. En zoals met de meeste geheimen was het dan ook de bedoeling dat niks zou uitlekken. Dat gaat lastig als er continu mensen met enorme fototoestellen in je nek staan te hijgen.

            Naast paparazzi was er trouwens ook gewoon publiek aanwezig. De meeste mensen liepen vriendelijk een stukje om, andere banjerde doodleuk door een shot heen (“we zijn hier aan het filmen”, “ja, en ik moet naar mijn auto”.) Het was weer eens een mooie les over de Nederlandse mentaliteit en toonde aan hoe sociaal Nederlanders kunnen zijn.

            Uiteraard liepen de plannen enorme vertraging op door de aanhoudendheid van de paparazzi. Toen ik even in het restaurantje zat om wat te drinken, zag ik hoe een fotograaf door het raam probeerde te kijken. Laura Pausini zat een aantal tafels verderop, het was duidelijk dat de man naar haar op zoek was. Ik kon het niet geloven: waren ze zo kinderachtig dat ze zelfs voor voyeur speelde?

            Laura Pausini nam alles, moet ik zeggen, behoorlijk kalm op. Niet dat ik haar persoonlijk heb gesproken of zo (alhoewel, toen ik haar tafel passeerde heb ik wél nog gezegd, “have a nice dinner!” En ze zei mooi wel “gracias!” Het kon ook iemand anders zijn geweest, gezien het feit dat er meer personen zaten te eten, dat maakt nu echter niet uit.) maar ze deed niet zwaar hysterisch.

            Omdat we toch niks konden doen, gingen we ergens in het zand zitten. Laura Pausini en nog wat meer mensen zaten binnen, ik zat met wat figuranten lekker in het zand te praten. We begonnen zelfs een heel kringgesprek waarbij iedereen zich even voorstelde.

            De tijd verstreek, er kwamen meer paparazzi bij en uiteindelijk zag de regisseur zich genoodzaakt door te gaan met de opnames. Er werden wel maatregelen genomen: paraplu’s werden opengeklapt, handdoeken gespannen en iedereen vormde een dicht kluitje rondom Laura Pausini zodat de camera’s niet “per ongeluk” een deel van haar konden fotograferen.

            Uiteindelijk verschansten we ons achter een soort tuinhuisachtig geval (ik heb nog steeds geen flauw idee van wat het nu precies was…) en was het een kwestie van afwachten. Hopen dat de paparazzi toch weggingen, hopen dat we normaal door konden gaan. Helaas, de paparazzi bleef zich als hongerige wolven op ons storten. Niet alleen voor foto’s, maar ook omdat ze zo “geïnteresseerd” waren in wat hier zo al gebeurde.

            En zo ging het dus de rest van de dag, tot mij duidelijk werd gemaakt dat mijn functie erop zat. Ik mocht naar huis. Ik ervoer het wel als een anticlimax, ik vind het altijd leuk tot het einde te blijven, aan de andere kant was ik uitgeput. Ik wilde douchen, eten en dan slapen. Ik schudde de nodige handen, kleedde mij om en verliet de set. Er waren nog enkele paparazzi aanwezig, de meeste waren er vandoor. Gelukkig maar. Ik hoopte dat de rest van de opnames wat makkelijker verliepen.

            Later werd een filmpje op YouTube geplaatst over de videoclip, verdomd als het niet was gefilmd door één van de aasgieren. Het deed voorkomen alsof de crew er een groot circus van had gemaakt. Als de paparazzi zich even normaal had gedragen, was dit nergens voor nodig geweest.

            Toch kan ik niet zeggen dat ik geen leuke dag heb gehad; het was erg gezellig, ondanks de aanwezigheid van de irritante en hondsbrutale paparazzi. Ach, dit is toch hun werk. Zoals de manager van Laura Pausini zei: “you do your job, we do our job.”

Achter De Schermen Bij Een Videoclip (Deel 1)

            Het begon allemaal met de vraag of ik kon figureren in een videoclip van Laura Pausini. Ik had geen flauw idee wie Laura Pausini was, het geld en het feit dat dit mijn eerste videoclip zou worden waren mijn enige motivaties om mee te doen. De clip zou geschoten worden in hippiestijl. Ik moest een foto van mezelf in hippiekleding nemen, opsturen en dan maar wachten of ik wel geschikt was. Ik ging op Google zoeken naar afbeeldingen van mannelijke hippies (ik had niet echt veel aan vrouwelijke kledij) en vond kledingstukken die de lading toch aardig dekte. Hoopte ik. De foto werd genomen en opgestuurd en al snel vergat ik het. Tot ik een bericht kreeg: ik was aangenomen. Hallo geld! En hallo vroege ochtend…

            We moesten verzamelen in een hotel in de P.C. Hooftstraat. Toch niet niks, zeker niet als er een buffet met een compleet ontbijt voor je klaar staat. De crewleden wisten mij duidelijk te maken dat ik me meteen kon omkleden en verder moest wachten. En o ja, ik kon meteen de quitclaim invullen.

            Ik had toch maar wat informatie over Laura Pausini opgezocht en vond uit dat ze een wereldster was. Dus geen Nederlandse zangeres die wat popliedjes zingt, maar een Italiaanse superster die zich bezighoudt met pop/rock. Op zulke momenten vraag ik me toch af onder welke steen ik heb geleefd. Deze vraag kon ik al snel wegwuiven toen ik erachter kwam niet de enige te zijn die niet wist wie Laura Pausini was: volgens mij wist de helft van de figuranten het niet.

            Nadat alle figuranten waren binnengedruppeld konden we dan vertrekken. Ik had al het vermoeden dat we naar buiten zouden gaan aangezien de productieleidster mij had verteld dat we in een park zouden filmen. Voor de meeste figuranten was het echter een verrassing. De verrassing was des te groter toen bleek dat ons vervoer een klein hippiebusje was; een geelgekleurd busje, inclusief grote afbeeldingen van bloemen erop geplakt. We stapten in (nadat de nodige foto’s waren gemaakt) en vertrokken naar de bestemming. Tijdens de reis werden we zorgvuldig nagestaard door argeloze voorbijgangers die ofwel hun best deden ons te negeren ofwel ons enthousiast groette.

.

            We kwamen aan in het Amsterdamse Bos en de camera begon te draaien: armen door de raampjes steken (hier en daar een hoofd) en doen alsof we een leuke tijd hadden. Het “peace teken” was hierbij uiteraard een veelvoorkomend gebaar. Daarna werden we gedropt bij een grasveld: zoals het hoort bij figureren, moesten we wachten. Zo nu en dan trok een regenbui over en zaten we met zijn allen opeen gepropt onder kleurige parasols op een terras. Gezien de taalbarrière wist niemand wat er precies gebeurde en iedereen zat het maar een beetje af te wachten. Een enkele keer mochten een paar mensen iets doen, verder gebeurde er nauwelijks iets. En ergens vanaf dat moment ging het mis.

            Ik schat in (hoewel statistiek nooit mijn sterkste kant is geweest) dat bij figureren zo’n negentig procent van de tijd bestaat uit wachten en tien procent uit daadwerkelijk figureren. Ook hier was dat het geval, hoewel er wel een groot verschil was met andere klussen: de absolute lak van de productie wat betreft de figuratie. De communicatie was beneden peil, niemand wist wat er te gebeuren stond en meer dan eens had ik het idee dat we aan ons lot werden overgelaten. Daarbij kwam dat het waarschijnlijk ging uitlopen. We waren ingehuurd tot 18.00 uur, maar het zou later worden (en de vraag was maar of dit zou worden uitbetaald). Hoewel de precieze reden voor mij onduidelijk is gebleven, heb ik wel zo’n vermoeden: fans.

            Laura Pausini moet hebben gedacht ‘goh, laat ik eens wat leuks doen voor mijn fans: ik ga op mijn website een wedstrijd organiseren en dan mogen enkele fans mij ontmoeten.’ Dat is erg leuk, niet alleen ontmoet je je grote idool, je kunt ook nog eens de opnames van een videoclip meemaken. Dus stond ineens een fanclub van Laura Pausini op de set. Het type fanclub dat bestaat uit mensen die werkelijk alles weten van Laura Pausini en haar adoreren als een Godin. Ik ben zelf fan van Stephen King, dus ik snap dat je als fan diep onder de indruk bent als je je idool “live” ontmoet. Maar dit ging toch een stapje verder: zodra Pausini’s auto arriveerde trokken enkele enthousiastelingen een sprint om bij haar te komen. Ze nam de tijd om haar fans te introduceren aan haar complete aanhang, bestaande uit assistenten, visagisten en bodyguards. De fans gaven haar cadeaus (tasjes met onbekende inhoud en volgens mij ook chocolade) die Laura Pausini dankbaar in ontvangst nam, waarschijnlijk nadat de “goodies” gecontroleerd waren door haar bodyguards.

            Het is erg leuk als je zoiets organiseert voor je fans. Het is niet leuk als hierdoor nog meer verwarring ontstaat bij de figuranten, de fans meer aandacht krijgen en de hele planning verder uitloopt. Ik vind het best als er fans aanwezig zijn, maar niet als de figuranten vervolgens aan de zijlijn wat staan toe te kijken.

            De slechte zorg leidde ertoe dat mensen gingen bellen naar het castingbureau. Het bereik was echter belabberd waardoor ook deze communicatie uiterst moeizaam ging. Toen arriveerde op een blackberry van een figurante een mail waarin stond dat als er nauwelijks werd gecommuniceerd en we geen eten kregen (we hadden twee broodjes met ham en kaas gekregen. Op zich waren de broodjes wel te eten, maar goed, je verwacht toch dat je iets meer krijgt wanneer je zolang moet werken.) en de werkzaamheden uitliepen zonder dat er meer betaald werd, het bureau achter ons stond. Maar dan moesten we wel actie ondernemen en het werk direct neerleggen. Ik voelde mijn hart als een razende bonken. Zou dit echt doorgaan? Ja. Het gebeurde echt.

            Nadat de mail was gelezen, werden snel de andere figuranten ingelicht. De productieleidster riep dat we naar onze plaatsen moesten, maar dit werd genegeerd. Lichtelijk in paniek kwam ze bij ons staan en wist de onvrede tijdelijk te sussen door ons te garanderen dat we nog één shot zouden filmen en dan de problemen zouden bespreken. Zo gezegd, zo gedaan. Het shot werd gefilmd en de groep kwam bij elkaar om zijn beklag te doen.            

            Voor het geklaag losbarstte, verzekerde de productieleidster ons dat we extra betaald zouden krijgen voor extra uren. ‘Hoeveel dan? Want voor tien of twintig euro doe ik het echt niet’ hoorde ik verscheidene mensen zeggen. Iedereen schreeuwde door elkaar en ik stond er met grote ogen naar te kijken. Dit had ik nog nooit meegemaakt. Als deze chaos langer zou duren, zou het helemaal uitlopen. Ik liep om de groep heen en zei tegen de productieleidster dat we wilden weten hoeveel we dan extra zouden krijgen. Ze wilde bellen met het kantoor, maar kwam niet boven de groep uit. Ik draaide me om, haalde diep adem en brulde vanuit mijn tenen “HALLO!” Iedereen was in één klap stil (leve mijn theaterervaring) en luisterde naar wat de productieleidster te vertellen had. We zouden nu pauze nemen en wat eten. We liepen naar het restaurant toe waar de eigenaren razendsnel pasta hadden klaargemaakt voor zo’n veertig personen (respect nog voor deze mensen). Hier en daar waren nog klachten te horen, maar daar trok ik me niet te veel van aan. De rest van de dag verliep zonder verdere problemen.        

            Op het einde namen we dan eindelijk een zingende Laura Pausini op. Het shot moest nog een keer worden gedaan, nu van de achterkant. En nog een keer voor de voorkant. En nog een keer vanuit weer een andere hoek. En nog een keer met bandleden erbij. En nog een keer in het Spaans. En nog een keer in het Italiaans. En nog een keer in het Engels. En nog een keer…

            Rond 22.00 uur was het afgelopen. We stapten de hippiebus in die pas zo 22.15 het startsein kreeg om te vertrekken. De bus stopte niet bij het hotel, waardoor nog enkele klachten waren dat ze dat stuk nog moesten lopen.

De bus reed verder naar CS, ik nam mijn tram naar huis. Ik had me tevens voor de Woensdag opgegeven en zocht alvast op waar in godsnaam ‘Blijburg’ was. We moesten op een strand zijn en ik zag al voor me hoe we trillend van de kou in het zand stonden terwijl we een “happy situation” moesten uitbeelden. (De regisseur had het continu over een “happy situation”, en om meteen de ambiguïteit hiervan weg te nemen, we moesten gewoon vrolijk zijn, op zijn hippies.)

            Ik had afgesproken met enkele figuranten op het CS, dus het zou wel goed komen. Ik kroop in bed en vroeg me af wat ons de volgende dag te wachten zou staan.

            Nou, heel wat.

Wordt vervolgd…

Still Lost, or On The Road?

(Pas op: kan spoilers bevatten!)

Maandag 31 mei was een speciale dag voor me. Niet omdat ik de laatste repetitie had van een toneelstuk, of omdat ik de dag zou gaan optreden (uiteraard speelden die dingen ook mee, maar het ging niet alleen dáárom), maar omdat ik de laatste aflevering van Lost heb gezien. Mijn ouders hadden de aflevering voor mij op band opgenomen, gezien ik de dag van uitzending mij op Pinkpop bevond.

            Zo achteraf gezien is het best wel grappig. Toen we voor de allereerste keer naar Lost zouden kijken, was ik niet echt enthousiast. Het was vooral mijn vader die er erg nieuwsgierig naar was. Ik las even de recensie door, en dacht, ‘eigenlijk wil ik iets anders zien, maar waarom ook niet…’ Dat is alweer zes jaar geleden, als ik me niet vergis. Nee toch? Per jaar een seizoen, dacht ik… (even checken op imdb) Ja, het klopt: de eerste aflevering werd in 2004 uitgezonden. Toen was ik vijftien. En zes jaar later, dan eindelijk de grote finale. (Bijna) alle vragen beantwoordt. Hoewel er toch nog dingen zijn die niet helemaal worden opgehelderd, vond ik het einde toch zeer bevredigend. Inderdaad, ik moest het eerst even laten bezinken en er wat forums op naslaan, maar uiteindelijk heb ik me dan toch een beeld kunnen vormen van hoe het in elkaar steekt. Een globaal beeld. Voor de details heb ik nog wat tijd nodig.

            Zoals ik dus al zei, was het in eerste instantie mijn vader die het wilde zien. Al snel vonden we de serie erg goed en bleven we ernaar kijken. Tot mijn vader zich terugtrok en ikzelf aan de serie verslaafd raakte. En ik moet toch eerlijk zijn: ik vind Lost, samen met Twin Peaks, één van de meest geniale series die ik ooit heb gezien. Elke week werd er uitgekeken naar een nieuwe aflevering, waarbij we werden geïntroduceerd in ‘The Others’, het ‘Dharma Initiatief’, het ‘Rookmonster’ (aka ‘Smokey’), ‘The Numbers’, en in de vele andere geheimen die het eiland rijk is. Nogmaals, niet alle vragen werden beantwoordt en dit heeft mij redenen gegeven om de volgende vraag te formuleren. Toen de schrijvers bezig waren met de serie, wisten ze toen al hoe het zou eindigen? Op imdb ben ik deze vraag ook al tegengekomen, en tot mijn opluchting bleek het zowel ja als nee te zijn. ‘Ja’ op dat ze wisten hoe ze zou gaan aflopen en ‘nee’ over enkele kleine dingen, zoals bepaalde personages en het Dharma initiatief.

            Waarom ik daar toch opgelucht over ben? Ik zou de gedachte niet kunnen verdragen dat de scenaristen zich in iets storten waarvan ze de uitkomst niet zouden weten. Ik kan daar niet tegen. Je creëert allerlei vreemde elementen, en op het einde moet je het maar aan elkaar zien te breien. En die gedachte benauwt me heel erg; wat nu als je er geen antwoordt op kunt vinden? Gelukkig hadden ze het antwoord. Zij het niet voor alles, maar toch wel voor de belangrijkste dingen.

            De serie heeft voor mij (nu al) een sentimentele waarde gekregen. Ik ben zo ongelooflijk getroffen door de tijd die is besteed aan het uitdiepen van de personages en aan het langzaamaan ontvouwen van het plot. In zekere zin is Lost één uitgerekte trip, een soort urenlange mindfuck, waarbij je je na afloop afvraagt wat je eigenlijk hebt gezien. In zekere zin zou je het kunnen zien als het antwoordt op de volgende vraag: wat krijg je als je Stephen King en David Lynch samen op een eiland zet?

            Ja maar, roepen de sceptici uit, hoe zit dat dan met die nummers? De ijsbeer? Waarom zagen we niet iedereen terug in de Kerk? En waarom was er toch een bepaalde parallel tussen die geestenwereld en de realiteit op het eiland (als Jack zich op het eiland verwond, zie je dat terug in de andere realiteit)? En hoe zit het nu met dat tijdreizen? Mijn antwoord daarop is simpel. Ik weet het niet, gebruik je verbeelding. Ga wat forums na. En mocht je echt wanhopig zijn op zoek naar antwoorden, dan raad ik diegene dit filmpje aan: http://thatguywiththeglasses.com/videolinks/thatguywiththeglasses/cs/11035-cslost

Alles wat ik wil zeggen is: ik vond de serie awesome. En daar blijf ik ook bij.

            De serie deed mij uiteindelijk qua sfeer heel sterk denken aan films als Mulholland Drive, Lost Highway en Jacob’s Ladder. Ook allemaal verhalen die zich afspelen tussen realiteit en waanzin. Precies de juiste termen voor Lost: het is zowel realistisch als waanzinnig.

Mijn ogen kruipen over de pagina’s, hoewel ik de inhoud ervan niet opneem. Bovendien, al zou ik mijn best doen, het zou me toch niet lukken. De spanning die in de kamer hangt is te sterk om me te concentreren op de inhoud van het boek. De reden dat ik toch een poging onderneem het boek te lezen, heeft ermee te maken dat ik wil proberen de tijd sneller te laten verlopen.

            Het was een zonnige dag toen ik wachtte op het verlossende telefoontje van mijn mentrix. Moeilijk te geloven, maar dat telefoontje zou heel erg veel bepalen. Er waren twee mogelijkheden: ofwel ik was geslaagd, ofwel ik was gezakt. Er was geen tussenweg, het was het één of het ander. Slechts twee opties, opties die zouden bepalen hoe ik later zou terugkijken op de middelbare school; als iemand die succesvol de Havo heeft afgerond, daarna nog twee jaar Vwo heeft gedaan en in één keer slaagde voor zijn examen, of als iemand die de Havo in één keer wist af te ronden, maar op het allerlaatste moment, op het Vwo, nog bleef steken. Eerlijk gezegd zou ik dat niet hebben aangekund. De gedachte dat ik, op het allerlaatste moment, nog zou kunnen struikelen was echt verschrikkelijk. Het lag binnen handbereik, mijn toekomst. Het was slechts één telefoontje van me verwijderd.

            En toen ging de telefoon. Midden in een gesprek tussen mij en mijn moeder. Ze stond klaar met fototoestel en al en zei “o mijn God”, en met bevende handen pakte ik de hoorn op.

“Hallo?” zei ik, terwijl ik mijn stem in de gaten hield. Ik hoefde maar één ding te weten: ja of nee. Een tussenweg was er niet. Alleen maar ja of nee.

            Wat ik hoorde was geen ja of nee. Het was een onbekende vrouw. Doordat ik strak stond van de zenuwen hoorde ik haar wel, maar hadden haar woorden voor mij geen enkele betekenis. Het was alsof ik een gesprek had met iemand uit een andere dimensie. Het was zo absurd dat ik wat verward naar de hoorn keek. Zonder een woord te zeggen hing ik op.

            Het boek lag dicht naast me op de bank, ik was amper door de eerste pagina gekomen. Hoogstens op de helft, of misschien maar op een kwart. Het enige wat ik kon doen, was voor me uit staren, kijkend naar de getallen op de digitale wekker.

            Ik zat te denken aan een mogelijk ‘later’. Zou ik later weer in de klas moeten zitten, opnieuw kennis moeten maken met een nieuwe groep? Ik zag daar al zo tegenop toen ik in de Vwo kwam. Een hele nieuwe groep ontmoeten, als ik ergens wel niet op zat te wachten… Op zich ben ik sociaal niet zo heel slecht, ik ben erg makkelijk in de omgang. Maar een hele nieuwe groep ontmoeten voor de eerste keer, dat is toch weer een heel ander verhaal. Ik had indertijd het gevoel alsof ik voor de leeuwen werd gegooid, maar achteraf viel het toch mee; het duurde amper een week, of ik voelde me helemaal thuis in mijn nieuwe klas. En voor zover ik weet, is dat nog nooit eerder gebeurd. Maar of zoiets weer zou lukken, ik weet het niet.

            Eén telefoontje. Eén. Toen ik op de Havo zat, werd ik niet gebeld, dat kwam door de bibliotheek. Ik werkte daar als opruimmedewerker, en toevallig moest ik die dag op school zijn, waarvoor weet ik niet meer. Uiteindelijk moest ik over een uur naar de bibliotheek toe gaan en het had geen zin om eerst naar huis te fietsen om te wachten op het verlossende bericht, om daarna weer terug te rijden naar de bibliotheek. Ik moest vanuit school gaan en ik weet nog goed hoe ik zwaar in de zenuwen zat. Ik sprak met mijn docent economie, die mij mededeelde dat het examen economie bij mij tegenviel. In feite was het hele gemiddelde van de klas door mij omlaag getrokken. Leuk, kon ik echt gebruiken. De verlossing kwam toen ik mijn toenmalige mentrix tegenkwam, die de resultaten moest doorbellen. Ik liep met haar mee en ze liet zien dat ik geslaagd was.

            Nu werk ik al lang niet meer al opruimmedewerker, maar heb ik een bijbaan als vakkenvuller. In plaats van Dickens, King en Browning vul ik nu pasta’s, koekjes en chips. Dat is zogezegd mijn standaardgrap. Niet dat veel mensen daarom moeten lachen.

            Ergens is het wel grappig; in mijn herinnering duurde het kort, maar als ik er over nadenk, duurde het wel degelijk een tijd voordat ik eindelijk iets te horen kreeg. Toch wel zo’n uur of… anderhalf? Er zijn weinig momenten geweest dat ik zo verschrikkelijk nerveus was als dat moment. Behalve misschien bij het afwachten van de resultaten van de cijfers voor muziek.

            We hadden het goed verknald, toen. Het jaar ervoor was het nog enigszins te redden geweest, maar dit keer… Het was slecht, en dat was nog een understatement. Zelfs de mensen die het normaal gesproken goed deden, hadden zwaar onder de maat gepresteerd. Nee, voor ons was het duidelijk, dit keer was er geen redden meer aan. Het wachten was zenuwslopend geweest. Enkele probeerde nog grapjes te maken, maar iedereen zat bij een raam, kijkend naar de binnentuin door het schimmige glas, en zat zich af te vragen (denk ik) hoe het zo mis kon zijn gegaan. Maar goed, zoals iemand toen opmerkte: ‘als je er jaren later naar terugkijkt, zul je er alleen nog maar om kunnen lachen’. En eerlijk gezegd, een beetje doe ik dat wel.

            Wederom ging de telefoon. Ik sprong op, greep de hoorn en probeerde mijn stem niet te laten beven. Wachtend op het verlossende antwoord, moest ik me nog in allerlei bochten wringen zodat ik goed op de foto kwam. Ja of nee. Een tussenweg is er niet. Een simpel telefoontje beantwoord de vraag over mijn verdere toekomst. Ja of nee. Dat is alles wat ik wil weten.

            Het was ja. Ik was geslaagd.

Vrijdag 26 mei 2010 ben ik voor het eerst naar Pinkpop geweest. Een spectaculair muziekfestijn wat je echt moet meemaken om te beseffen wat voor gekkenhuis het eigenlijk is. Überhaupt is het een gebeurtenis die je minstens één keer in je leven moet hebben meegemaakt.

            Tijdens Pinkpop bedacht ik dat het mij wel leuk leek om er een verslag van te maken. Er was zoveel te zien wat mij fascineerde en ook zeker indruk op me heeft gemaakt. Terwijl ik naar sommige bands luisterde, besefte ik echter dat ik ze ongemerkt in mijn hoofd aan het recenseren was. Ik gaf ze een bepaald aantal sterren en in mijn hoofd bedacht hoe ik ze zou kunnen beschrijven. En ja, waarom zou ik dat eigenlijk niet doen? Het was eens iets anders.

            Wat ik uiteindelijk heb gedaan is het volgende: eerst heb ik een bepaald aantal sterren gegeven, met een maximum van vijf. Vervolgens heb ik in één woord mijn impressie van de act samengevat. Dit woord zegt dus niks over louter de muziek of de kwaliteit van de zanger of zangeres, maar is mijn impressie van de act als geheel. Daarna volgt een al dan niet kort of lang verslag van de act.

In totaal heb ik vijf acts geselecteerd en beoordeeld, namelijk Epica, Sungrazer, Kasabian, Motörhead en Rammstein. Ik heb deze geselecteerd omdat ik alleen bij deze aanwezig ben geweest, dus denk nu niet dat ik expres bands heb overgeslagen. Ik stond namelijk alleen bij de converse stage en de main stage.

Tot slot, onthoud dat het gaat om mijn eigen mening. Mocht je het er dus niet mee eens zijn, dan ben jij degene met de slechte smaak J.

 De Acts

1^e Act: Epicaa.

***

Wervelend.

Al van verre waren de dreunende, Gothische klanken van deze band te horen, vermengd met een opera tint. Het was spectaculair om te zien en het was ook heel erg goed, ware het niet dat de band één mankement had; na zo’n drie, vier nummers had je het wel gehoord.

Het begin was absoluut fenomenaal; de hoge stem van de leadzangeres, het gegrom van de gitarist, de dreunende gitaren, en het hele sfeertje dat eromheen was gebouwd. Maar op een gegeven moment word je de grommende stem van de zanger beu en zou je toch willen dat hij eens iets anders deed. Zich richten op het gitaarspel bijvoorbeeld. Ik had de indruk dat hij iets te veel zijn best deed een Gothic/Metal sfeer op te roepen, terwijl deze al ruimschoots aanwezig was. Het gegrom voegde daar uiteindelijk niks aan toe. Het was op een gegeven moment eerder lachwekkend.

De zangeres vond ik wel goed, voornamelijk om haar imitatie van een spook door middel van haar stem. Deze had een hoog bereik, en wanneer ze ‘oeoeoehoehoeoeoe’ (of zoiets dergelijks, het is nogal lastig om op te schrijven) deed, zou je haast geloven dat er op het podium daadwerkelijk een geest aanwezig was. Maar ja, na zo’n drie kwartier heb je dat ook wel gehoord.

Wat ook hoort bij zo’n optreden is woest met je lange haren schudden. Nu gaat dat behoorlijk lastig met mijn krullen, maar de zangeres en de andere bandleden hadden wel degelijk lang haar en lieten zien hier goed mee te kunnen schudden. Het gaf het optreden iets extra wervelends. Andere mensen volgden het voorbeeld, hoewel ik niet heb kunnen zien hoeveel mensen.

Nogmaals: na zo’n drie nummers weet je het wel. En ik weet dat dat voor meer bands geldt, maar laten we wel wezen: een goede band zorgt toch voor een béétje variatie. Nu zat er wel een zekere afwisseling in toen de zangeres een ballade ging zingen, maar ikzelf was er niet echt van onder de indruk. Het was goede muziek, en ik heb er zeker van genoten, zeker toen ik het begin hoorde. Toch, ergens was ik uiteindelijk toch ook wel blij toen ze klaar waren.

 2^e Act: Sungrazer.

****1/2

Lynchiaans.

Deze band was, wat mij betreft, dé verrassing van Pinkpop. Ik had niet veel hoop met deze band, omdat ze nog niet waren doorgebroken en ik hun muziek niet kende. Gelijk bij hun eerste nummer deed het mij denken aan de sfeer van ‘Call me an angel’ van Claw Boys Claw; wat melancholisch, maar dan wel met een flinke psychedelische saus, die zich transformeerde in een buitengewoon overheersende smaak, en tot een ware explosie kwam. Daarom vond ik deze band echt heel er goed. De psychedelische sound die ze maakten, vermengd met flinke Rock/Metal elementen, zorgden ervoor dat ikzelf (en het hele publiek) helemaal loskwamen.

Het was ook juist die combinatie van geluiden die de band in mijn oren uniek maakte. Enerzijds is dit muziek die je als het ware hypnotiseert, terwijl je aan de andere kant ook gewoon wil springen en schreeuwen. Enerzijds is er de tranceachtige staat waarin de muziek je brengt en aan de andere kant ook weer de adrenaline pompende gitaardreunen die door je lichaam razen.

Maar ja, nu zeg ik wel ‘uniek’, ondertussen heb ik op forums gelezen over andere bands die dit ook doen, zoals Queens of the Stone Age. Nu ken ik die band niet goed genoeg, en die andere bands al helemaal niet, en kan ik dus zeggen dat Sungrazer voor mij uniek is.

Zo nu en dan had ik het idee dat deze muziek het uitstekend zou doen in een film van David Lynch. Het voelde broeierig aan, kroop onder je huid en wist je in een bepaalde trance te brengen. Nu moet ik wel eerlijk zijn dat die overweldigende magie van de eerste keer (ik heb de nummers op YouTube nog eens beluisterd) er wel van af is, maar dat doet verder geen afbreuk aan de muziek die deze band maakt. Wat mij betreft is dit een nieuwe favoriet van mij. In de gaten houden, deze jongens!

 3^e Act: Kasabian.

**1/2

Lauw.

Mij werd deze band aangeraden omdat ie… Nou ja, goed zou zijn. Nam ik aan. En omdat ik ook eens wilde zien hoe het zou zijn om een band van heel dichtbij te zien, besloten mijn vriend en ik om ons naar de eerste rang te begeven. We hadden ons de moeite kunnen besparen. Niet zozeer omdat ik het er van een afstand beter uit vond zien, maar ook omdat ik de band zelf niet echt denderend vond.

Op zich mankeerde er niks aan de muziek; die was wel lekker, dus wat dat betreft vier sterren. Tot de zanger begon te zingen. Hij was geen slechte zanger, alleen vond ik hem erg populair doen naar het publiek, met als absoluut hoogtepunt (of dieptepunt) ‘Where is the sun? We must have the sun!’ Juist. Min één ster. Het deed me denken aan Woodstock, waarbij men probeerde de regen tegen te houden. Het enige verschil was dat men toen daadwerkelijk als één massa probeerde de regen de bedwingen. Wellicht dat nu ook wat mensen enkele pogingen deden om de zon te voorschijn te halen, maar naar mijn idee was de meerderheid van mening dat de zanger zich het beste bezig kon houden met zingen.

De manier waarop ze begonnen deed smaken naar meer. Alleen bleek de verdere smaak bijzonder lauw te zijn. Het zakte naar mijn idee wat in. Het kon uiteraard ook samenhangen met het feit dat ik mijn interesse verloor; op een gegeven moment was ik meer bezig met op mijn horloge te kijken om te zien hoelang het nog zou duren, dan dat ik op de muziek lette. Op zich vond ik dat wel zonde. Als het meer pit had gehad, had ik het nog wel kunnen houden op drie sterren, misschien zelfs drie en een half. Nu vond ik het net niet de moeite waard; de lauwe smaak was te overheersend.

 4^e Act: Motörhead

****1/2

Snel.

Wat te zeggen over Motörhead, behalve dan dat ze hebben bewezen het nog steeds te kunnen. Dat klinkt nogal vreemd om in mijn recensie te lezen, aangezien ik maar één nummer van ze ken: ‘Ace of Spades’. Ik heb dus geen enkel idee hoe hun andere nummers gaan en ik heb ze ook nooit gevolgd. Ik bedoel het dan ook meer op deze manier: voor oude rockers, die eruit zien alsof ze hun beste tijden hebben gehad, rockten ze goed. Behoorlijk goed zelfs. De enige reden dat ze geen vijf sterren kregen, was om dezelfde reden als bij Epica: op een gegeven moment weet je het wel. Dan lijken alle nummer hetzelfde te zijn. Deze nummers waren wel erg lekker, maar toch was het te repetitief.

De zanger was een geval op zich. Enkele keren sprak hij het publiek toe, waarbij hij ongetwijfeld grappige dingen zei, maar ik verstond er alleen helemaal niks van. Ik voelde ook enigszins verwarring in het publiek; moest men nu lachen of niet? Ook tijdens het zingen verstond ik er nauwelijks wat van, waardoor het een tikje aan de eentonige kant begon te raken. Maar desondanks waren ze één van de grote uitschieters van de dag.

De band bleek trouwens te beschikken over een ijzersterke troef; de drummer. Tijdens een intermezzo gaf deze een solo weg om ‘u’ tegen te zeggen. Een ware masterclass in drummen, waarbij het even leek alsof de drummer de drumgod zelf was die de stokjes in handen had en op meesterlijke manier zijn drums bespeelde. Op een gegeven moment begon je jezelf langzaamaan af te vragen of dit wel menselijk was; de snelheid was ongeëvenaard. Het vatte eigenlijk de hele act samen: snel en heel erg lekker.

 5^e Act: Rammstein

*****

Tsja. Zoveel woorden, zo weinig keus. Episch, geweldig, briljant, spectaculair, overweldigend, gruwelijk… Dan toch maar de eerste:

Episch.

Rammstein was de band waarvoor ik naar Limburg was afgereisd. Rammstein was voor mij de enige reden om om 07.00 ’s ochtends op te staan, om daarna nog zo’n uur of vijf met de bus te reizen, tussen twee pits in te zitten en de dag erna (vandaag dus) pijn te hebben in mijn rug, armen, benen, na de openingsdag in Limburg te verdwalen... Rammstein was degene voor wie ik al die moeite heb genomen. En eerlijk is eerlijk, het was het waard en ik zou het zo weer doen. Zonder twijfel.

Als diehard fan van Rammstein wilde ik verzekerd zijn van een goede plek, en dus stonden we zo’n half uur, drie kwartier van te voren op het veld. Goede keus; vijf minuten later stond zo’n beetje iedereen (een slordige 50.000 mensen) klaar om uit hun dak te gaan. Het stond helemaal vast en het was onmogelijk om je uit de mensenmassa te wringen. Ik denk dat het er van boven uit moet hebben gezien als één uitgestrekt veld van mensen, samengesmolten tot één massa dat schreeuwt en smeekt om op de rammende klanken van een Duitse band helemaal los te gaan. Er zweefde een luchtballon voorbij en ik weet zeker dat inzittenden het met bovenstaande beschrijving eens zijn.

Eigenlijk waren er wel twee nadelen; de band begon tien minuten te laat en speelde ‘Rammstein’ niet. Nu zou dat normaal gesproken puntenaftrek betekenen. Ze hebben deze nadelen echter ruimschoots (en dan bedoel ik absoluut ruimschoots) overtroffen. G********** (vul zelf maar in, zo moeilijk is dat niet), zó geef je dus een concert. Als Metal/Rockband dan. Jan Smit zie ik dit niet zo snel doen.

In eerste instantie verwachtte ik er niet zoveel van. Immers, het Pinkpop podium is niet zo groot. Niet dat de zes heren zich daar iets van hadden aangetrokken; vuurwerk, rook, vuurpijlen, vuurwerk aan kabels, explosieven, alles kwam voorbij. Inclusief Flake in een rubberboot voor een crowd surf, en Till Lindemann op een gigantisch kanon tijdens het nummer ‘Pussy’, waar confetti en (volgens mij) veren uit werden geschoten.

Voordat het allemaal begon, hing er voor het podium een gigantisch doek. Toen ze begonnen met ‘Rammlied’, viel eerst dit zwarte doek naar beneden, waarna een reusachtige vlag van Duitsland zichtbaar werd. Daarna verdween ook deze, zodat de bandleden zichtbaar werden. Iedereen ging zo zwaar uit zijn dak, dat er twee ruwe pits ontstonden, mensen met elkaar op de vuist gingen en iedereen stond te springen van enthousiasme. Wat ik echter echt geweldig vond, was dat iedereen de lyrics meezong. Het gaf een gevoel van verbondenheid; iedereen kende Rammstein, iedereen wist hoe de nummers gingen en zong uit volle borst mee. Bij volgens mij ‘Sonne’ echode de stem van het publiek zelfs tot helemaal over het terrein.

Over de nummers gesproken; eerst was ik bang dat ze alleen nummers zouden spelen van hun nieuwste album (‘Liebe Ist Für Alle Da’), maar die angst was ongegrond. Van ‘Herzeleid’ (‘Du Riechst So Gut’), tot ‘Rosenrot’ (‘Bensin’), uit bijna elk album kwam wel iets langs. En op dat moment viel me iets op. Ik had het idee dat sommige nummers live briljant werden gezongen. Sterker nog, ik vond sommige nummers live veel beter dan op de cd’s. ‘Haifisch’ bijvoorbeeld vond ik op de cd eerst niet zo bijzonder. Tijdens het optreden bleek het echter een rammnummer van formaat te zijn. Je maakt het niet vaak mee: artiesten die live nog beter blijken te zijn. Het maakte Rammstein alleen maar briljanter. En eerlijk gezegd vind ik het zó surrealistisch ze live te hebben gezien, dat ik nog bezig ben het te verwerken.

Het moge dus duidelijk zijn; Rammstein was hét hoogtepunt van de dag. Toen we terug wilden keren naar de bus, keek mijn vriend achterom en riep dat dit echt ‘ziek’ was. Ik draaide me om. Wat ik zag deed me denken aan Koninginnedag dit jaar, toen het hele Leidseplein vol was gestroomd met mensen. Alleen was dit nog veel groter. 50.000 mensen die tegelijk naar de uitgang drongen om weg te gaan. Een oceaan van mensen, sommige zwaar dronken, sommige zwaar opgefokt. En na het overweldigende optreden van Rammstein, was deze laatste ademloze indruk perfect om de dag mee af te sluiten.